மீண்டுமோர் பிறப்பு….

68

கருவென உதித்திடும் முன்னரே,
ஆதிப்பாவங்களை அழகென்ற அரிதாரமாகப் பூசி,
முள்முடி தரித்துக்கொண்டுவிட்டது- உயிர்.

விளைகின்ற வித்திலெல்லாம்,
தான் வந்த வழியறிந்து சிரிக்கின்றன- ஊழ்வினைகள்.

உடலோடு உயிர்கொண்டலைந்த தருணங்கள் யாவிலும்,
இறை உனை மறந்து,
இன்பதாகத்தில் தேடிக்கரைந்துவிட்டது- தேகம்.

தீண்டித்தீண்டி சேர்த்து வைத்த சுகங்களெல்லாம்,
தீட்டாகிப்போய் குவிந்து கிடக்கின்றன, பாவப்பொதிகளாய்..

பிரபஞ்சத்தின் சிறுதுகள் புவியென,
புவியின் பொடித்துகள் நான் என அறிய,
ஆயுட்காலந்தனை அழித்துவிட்ட அபலையாய்,
அலறித்துடிக்கின்றது- ஆன்மா.

ஊணோடு பிணிகண்ட பின்,
ஞானம் பிறந்ததென் பயனென்ன?

இறை உன்னோடு எனைப் பிணைத்திட வழி என்ன?

முட்கிரீடங்களில் சிறகுகள் பூத்திடவும்,
பாவப்பொதிகளின் பாரங்கள் தொலைந்திடவும்,
ஆதி உனை அந்தத்தில் உணர்ந்திட்ட,
இந்த ஈனப்பிறவிக்கு வேண்டும்,
மீண்டுமோர் பிறப்பு….